Rehabilitacja wzroku, orientacja przestrzenna

Rehabilitacja wzroku polega na jego ćwiczeniu, tj. rozwijaniu umiejętności posługiwania się nim. Celem jest zwiększanie skuteczności wykorzystywania widzenia w codziennym funkcjonowaniu osoby słabowidzącej.

Podstawą procesu rehabilitacji jest dobór specjalnej techniki, treningu i odpowiednich pomocy optycznych, dzięki którym możliwe jest istotne poprawienie narządu wzroku. Rehabilitacja ma charakter indywidualny, ponieważ w tym zakresie każdy z pacjentów zmaga się z innymi problemami, a sam proces rehabilitacji może trwać nawet przez całe życie.

Dzięki stosowaniu odpowiednich metod rehabilitacji osoby nabywają szereg umiejętności świadomego wykorzystywania resztek widzenia, a także samodzielnego funkcjonowania w życiu prywatnym i zawodowym. Dzięki rehabilitacji możliwe jest również bezpieczne i samodzielne poruszanie się w obecnym otoczeniu jak i nowym, wcześniej nieznanym.

Do rehabilitacji osób słabowidzących i niewidomych wykorzystuje się współpracę takich specjalistów jak:

  • okulista,
  • psycholog,
  • tyflopedagog,
  • neurolog,
  • rehabilitant widzenia,
  • instruktor orientacji przestrzennej,
  • specjalistyczne pomoce optyczne.

 

Orientacja przestrzenna jest procesem, w wyniku którego człowiek uzyskuje i posiada świadomość położenia własnego ciała. W kształtowaniu orientacji przestrzennej największą rolę odgrywają:

  • zmysł wzroku,
  • zmysł dotyku,
  • zmysł słuchu,
  • zmysł równowagi,
  • propriocepcja.

Dzięki prawidłowo funkcjonującemu zmysłowi wzroku, człowiek potrafi zlokalizować swoje części ciała i obiekty go otaczające. Zmysł wzroku odbiera z otoczenia wiele bodźców, które są rejestrowane przez oczy. Dzięki prawidłowemu kierowaniu gałek ocznych, które śledzą dany przedmiot, uzyskiwane dane zawierają informacje o położeniu, odległości, kierunki i szybkości poruszania się przedmiotu.

Polecane wpisy